Bota poetike e Dritëro Agollit

Abstract

Në letërsinë shqiptare, për shkak të veçanësisë së saj, zhvillimit me vonesa dhe shpërthime, në krahasim me letërsitë e tjera evropiane, gjithashtu edhe rëndësisë së madhe që i jep kjo letërsi mesazhit, është vështirë të flitet për poetika të drejtimeve letrare. Nga ana tjetër vihet re një larmi poetikash autoriale, larmi që erdhi duke u rritur në shekullin e njëzetë, veçanërisht në gjysmën e parë të këtij shekulli dhe vihet re madje edhe në kohën e një drejtimi të tillë të ngurtë siç qe realizmi socialist. Ky drejtim që në fillimet e veta synonte të ishte shkrirje e realizmit dhe romantizmit, u shndërrua shpejt në një neoklasicizëm që me rregullat e veta të ngurta rrezikonte t’i nivelonte individualitetet krijuese. Po edhe në brendësi të tij mundën të dallohen individualitete krijuese origjinale që e thyen lëvozhgën e ideologjizimit dhe të skemave. Madje, në vitet ‘60 lindi një avangardë autorësh të talentuar që e shpëtoi letërsinë shqiptare nga mediokriteti ku rrezikonte të fundosej në vitet ‘50 nën trysninë e skemave të ngurta, retorikës artificiale romantizante dhe folklorizmit.