Lutja e shkrimtarëve

Abstract

Në Shqipëri,  Zotin e duan dhe e respektojnë me gjithë zemër gjithë besimtarët shqiptarë.
Si një vend kryesisht i banuar nga myslimanë, Shqipëria ushtron në liri të plotë tre besime fetare, të cilat janë në harmoni të përsosur me njëra-tjetrën, duke u bërë kështu një shembull i harmonisë dhe bashkëjetesës për mbarë njerëzimin.
Shqiptarët e përmendin Zotin edhe në himnin kombëtar, dhe rrallë ndodh që ndonjë popull në botë ta ketë bërë këtë:
“Se Zoti vetë e tha me gojë, që kombet shuhen përmbi dhe, po Shqipëria do të rrojë…”

Para se të përcillnin mesazhe shpirtërore dhe të kultivonin veprat e tyre letrare, shkrimtarët shqiptarë i janë drejtuar Krijuesit të madh të gjithëdijshëm dhe mëshirëplotë. Pothuajse të gjithë ata i janë lutur Zotit. Lutja e tyre është një zë hyjnor edhe në letërsinë botërore.

Shkrimtarët e mëdhenj të botës, të çdo zhanri letrar dhe periudhe krijuese, e kanë gjetur këtë si mbështetje për veprat e tyre artistike. Përveç aspektit njerëzor, ata përcillnin edhe tolerancën, diçka që e gjetën në mësimet e fesë, veçanërisht në Kuran, ku shkruhet: “Ju keni fenë tuaj dhe unë kam fenë time.” (Kuran, 109:6).

Fjalët e Profetit Muhamed (a.s.) që thonë: “…dija është mik në shkretëtirë, shoqërues në vetmi, udhërrëfyes në fat dhe lehtësues në dhimbje” i ndihmuan shumë mendimtarë dhe shkrimtarë të ecin përpara edhe në kohë të vështira.
Këto konkluzione mund t'i mbyll me fjalët e poetit të njohur amerikan, Robert Frost: 'O Zot, të lutem, më dëgjo!