Poet i revoltës ekzistenciale dhe i dhimbjes sublime (Portreti krijues i Ali Podrimjes)

Abstract

Krijimtaria letrare e poetit kombëtar Ali Podrimja shtrihet përgjatë një periudhe më shumë se gjysmë shekulli. Kjo krijimtari zë fill në kohën kur letërsia shqipe në ish-Jugosllavi, që kishte nisur të publikohej menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore (sapo kishte hyrë në dekadën e dytë të saj), krijohej nën censurën e rreptë shtetërore. Në gjysmën e dytë të viteve ’50 të shekullit XX, kohë kur Podrimja e filloi krijimtarinë e tij letrare, në Prishtinë, pas disa vjetësh të publikimit në gazeta e revista, kishte nisur edhe botimi i vëllimeve të veçanta poetike dhe i librave me tregime e pjesë teatrale. Në këtë kohë, nën ndikimin e letërsisë së lexuar, si pesëmbëdhjetëvjeçar, edhe poeti i ri Ali Podrimja filloi të publikonte në revistat letrare “Jeta e re” dhe “Zani i rinis”. Krijimtaria e Ali Podrimjes, përveç etapës së parë, i përjetoi të gjitha etapat tjera të zhvillimit nëpër të cilat ka kaluar letërsia shqipe në ish-Jugosllavi: etapën e dytë, kur letërsia shqipe po vazhdonte t’i nënshtrohej censurës së rreptë shtetërore dhe etapat që erdhën pas saj, etapat e emancipimit estetik dhe të modernizimit. Podrimja shkroi edhe prozë, si dhe shkrime eseistike, të një stili të veçantë, por deri në fund të jetës së tij i mbeti besnik poezisë. Krijimin e nisi si një poet i periferisë, për të arritur në fund përmasat e krijuesit kombëtar. Në poezinë e tij, atdheu i copëzuar krijohet e rikrijohet dhe merr formën e qartë të Shqipërisë së natyrshme. Në këtë poezi kanë zënë vendin e vet si hapësira kombëtare, ashtu edhe njeriu shqiptar, për të marrë në fund pamjen e hapësirës universale dhe të universit njerëzor.