Veçori gjuhesore - dialektore ne gjuhen e autorëve shqiptarë të Kosovës që shkruan me alfabet arabo - osman

Abstract

Në fushën e dialektologjisë së shqipes, veçanërisht të dialektologjisë së saj historike, shënimet e hershme të shkruara kanë një rëndësi të pamohueshme, pasi ato nxjerrin në pah fazat fillestare të përdorimit të gjuhës shqipe. Me rëndësi të madhe janë shkrimet e autorëve të hershëm shqiptarë nga veriu, si ato të Buzukut, Budit, Bardhit, Bogdanit dhe Kazazit. Megjithatë, po aq domethënëse janë edhe veprat e autorëve shqiptarë që kanë shkruar me shkrimin osman, veçanërisht për studimin diakronik të dialektit gegë verilindor, që flitet nga shqiptarët në Kosovë.

Këta autorë më pak të njohur dhe dorëshkrimet e tyre kanë vlerë të paçmueshme historike dhe letrare. Ky prodhim letrar dëshmon se, përkundër rrethanave sfiduese, gjuha dhe letërsia në Kosovë u kultivuan nga gjysma e dytë e shekullit të 18-të deri në Luftën e Dytë Botërore e më tej. Hulumtimi shkencor mbi këtë temë filloi në vitet 1950. Ndërsa disa autorë, si T. Boshnjaku me Vehbijen e tij apo Divanin e Shejh Maliqit, janë studiuar përmes veprave të shkruara dhe monografive, shumë të tjerë mbeten kryesisht të paeksploruar.

Ky punim synon të shqyrtojë gjuhën e autorëve shtesë, kontributet e të cilëve janë po aq të rëndësishëm në këtë fushë studimi.