Shkolla, mjedisi i shoqërizimit dhe mësimit

Abstract

Shkolla është mjedisi ku nxënësit e mësuesit shoqërizohen me njëri tjetrin dhe mes tyre, por edhe vendi specifik për të siguruar procesin e të mësuarit, të cilin e ka prioritetin kryesor. Vlera e saj mjedisore perceptohet dhe aplikohet në tri akse: në mjedisin fizik (vendi konkret), biologjik (me karakteristikat që vlerësojnë edhe mirëqenien fiziologjike të gjithëkujt që bën pjesë) dhe antropologjik (vendi në kuptimin antropologjik, pra kulturor etj., kështu siç edhe studiohet nga shkenca të ndryshme sociale). Në këtë kuadër, kemi synuar të realizojmë një studim teorik mbi shkollën shqiptare në fokus të shoqërimit dhe veprimtarisë edukative nëpërmjet qëllimshmërisë edukative, e cila ndërton optikën e pedagogjisë dhe didaktikës. Metodologjia e ndërtimit strukturor të punimit mbështet kryesisht në prurjet më bashkëkohore të teorive pedagogjike dhe didaktike, të cilat përbëjnë boshtin diakronik të vlerësimit në raport me gjendjen reale të tri komponentëve me të cilat finalizuam konceptin “shkollë” në kurrikulën shqiptare. Rrafshet e analizës krahasuese përfshijnë: autonominë e shkollës; kërkimin dhe rikrijimin; këshillin e klasës; përmbajtja e kontratave formuese; procesi edukativ; dianmikat e grupit; marrëdhëniet edukative. Në përfundim kemi argumentuar së një edukim i qëllimshëm, mbi të cilin ndërtohet sistemi kurrikular i shkollës në përgjithësi dhe shkollës shqiptare në veçanti, sigurohet përmjes aplikimit të Cooperative Learning, ndërvarësisë pozitive, dhe ndarjes së të mësuarit, rezultateve, kërkimeve.