Koncepti i Kuranit për padrejtësinë

Abstract

Fjalori i Gjuhës së Sotme Shqipe, termin “dhunë” (zullum) e shpjegon: përdorim i forcës fizike, shtrëngim fizik ose psikik: cenim i rëndë i nderit të dikujt me vepra a me fjalë, e keqe etj.

Sipas hadithit të Pejgamberit në lidhje me abdesin, termi edh- dhulmu (mizori) do të thotë: ai që tepron ose lë mangut diçka nga sunetet e abdesit, ka bërë padrejtësi (zullum), të larguarit nga qëllimi.

Autori i tekstit “Minhaxhul-Muslim”, Ebu bekër El-Xhezairi dhunën e ndan në tri lloje:
a) padrejtësia e njeriut (muslimanit) ndaj All-llahut xh.sh.;
b) padrejtësia e muslimanit ndaj njeriut dhe krijesave të tjera;
c) padrejtësia e muslimanit ndaj vetvetes.

"All-llahu nuk do publikimin e shprehjeve të këqija përvec (publikimit) të atij që është i padrejtë. All-llahu është dëgjues, i dijshëm” (En-Nisa’,148).
Ajetin në fjalë Sejjid Kutbi e komenton kështu: All-llahu xh.sh., ia ka ndaluar shoqërisë islame përhapjen e të keqes, përhapja e së keqes përkufizohet vetëm tek ai të cilit i është bërë padrejtësi, për tu evituar kështu fjalët e këqija. Kjo do të thotë se duhet pasur sjellje të drejtë ndaj tiranit dhe në suaza të caktuara aq sa ka bërë ai. Qëllimi është që e drejta e përhapjes së të keqes së bërë të kufizohet vetëm në atë të cilit i është bërë padrejtësi.

Islami e mbron autoritetin e njerëzve që nuk bëjnë mizori. Ata që bëjnë zullum (padrejtësi) nuk e meritojnë këtë mbrojtje. Kjo do të thotë se personit që i është bërë padrejtësi ka të drejtë që haptazi të flasë për të keqen, të cilën ia ka bërë zullumqari (mizori). Ky është i vetmi përjashtim në të cilin nuk i merret e drejta njeriut të flasë për të keqen.