Intertekstualiteti i poezisë së Camajt si evokim i traditës

Abstract

Poezia e Camajt është arritje dhe vlerë për letërsinë shqipe, jo aq për temat dhe motivet, pasi ato janë pak a shumë universale, por për këndvështrimin e realitetit, për mënyrën se si autori e ka shndërruar atë në art nëpërmjet shprehësisë letrare dhe procedimeve të veçanta që përdor, të cilat e fusin lexuesin e vëmendshëm në atë që Eko1 e quan labirinti i gjuhës së një teksti. Në këtë “labirint” një lexues i vëmendshëm, por njëkohësisht i pajisur edhe me kompetencën e duhur letrare, zbulon brenda tekstit gjurmë dhe shenja tekstesh të tjera. Këto shenja shërbejnë si tekste të ndërmjetme, që sjellin në kombinimin e përgjithshëm tekstor mesazhe krejt të reja, ndërkohë që kjo mënyrë procedimi përbën atë që quhet procedim intertekstual. Duke aplikuar këtë procede letrare moderne poeti arrin të përftojë një strukturë tekstore të komplikuar, një ngjeshje të theksuar të mendimit dhe ligjërimit letrar dhe, si rrjedhim, të shtresëzojë domethënie të ndryshme brenda detajit artistik duke e bërë atë polisemik e ambig.