Mbi disa probleme të studimit të historisë së letërsisë shqipe

Abstract

Shkenca jonë për letërsinë, e udhëhequr nga metodologjia marksiste-leniniste, ka arritur suksese të rëndësishme në rrugën e saj. Në qoftë se para çlirimit kërkimet në këtë fushë ishin të kufizuara dhe sporadike, sot është formuar një shkencë shqiptare për letërsinë, e cila ka përpunuar një varg problemesh qendrore të historisë së letërsisë. Duke u mbështetur në tezën marksiste-leniniste të dy kulturave në kulturën kombëtare dhe duke shfrytëzuar rezultatet e studimeve historike të pasçlirimit, shkenca jonë për letërsinë përpunoi në vija të përgjithshme një koncept të drejtë mbi zhvillimin historik të letërsisë shqipe, mbi bazën e të cilit u hulumtuan një sërë problemesh historikoletrare, u hartuan studime dhe punime monografike për përfaqësuesit më të shquar të letërsisë së kaluar, për N. Frashërin, A. Z. Çajupin, J. de Radën, N. Mjedën, Z. Seremben, G· Dara të Riun, F. S. Nolin, Migjenin, Asdrenin etj. Gjatë kësaj pune u sollën materiale të reja arkivale dhe u zbuluan vepra të reja të cilat e pasuruan përfytyrimin tonë mbi kuadrin e zhvillimit historik të letërsisë shqipe