Figura e Skënderbeut në krijimtarine e De Radës
DOI:
https://doi.org/10.62006/sf.v1i4.2827Abstract
Figurât e mëdha historike, duke realizuar detyrat që u dikton koha, fitojnë një lavdi që tejkalon kufijtë e kohës dhe të vendit të tyre. Një lavdi të tillë fitoi me të drejtë Gjergj Kastrioti — Skënderbeu. ky udhëheqës, strateg dhe luftëtar i madh që ju bë mburojë atdheut të vet dhe qytetërimit evropian. Ai rron dhe do të rrojë për jetë si shembull i shkëlqyer heroiz- mi dhe burim sigurie ne fitore për çdo popull që mbron lirinë e të drejtat e veta. qoftë edhe kundër një ' armiku shumë herë më të madh në numër. Për popullin e tij, që pas një çerek shekulli qëndrese të pashëmbëllt lëngoi pesëqint vjet nën një zgjedhë barbare, i skllavëruar por i papërulur, emri i tij u bë simbol bashkimi, krenari e kombit dhe garanci për fitore.Downloads
References
-
Ky titull i përgjigjet vargut të fundit të njerës prej «Rapsodive» të mbledhura nga De Rada, «Vdekja e Skanderbekut». Është vështirë të thuhet në se është marrë nga folklori apo është krijim origjinal i poetit.
-
zemra e egërsuar më premton se do t’ndez urrejtjen ndër krerët e fjetur...
-
O buçima ku pata ndërtuar kështjellën e jetës sime tash po nisem e s’e di vallë a ndahemi për gjithënjë. Zëra t’nderit, lamtumirë.
-
deg’e hijshme e dushkut tonë që nga ajri ynë merr jetë.
-
si luani që s’pyet fare për ajrin u lëshua...me vrull në këmbë u hodh e toka u drodh nën të.
-
do t’ndeshnin në radhët tona xhaxhallarët e tij kaluar....pa atdhe tani s’do t’ishim dhe i vetmi ndër kombe që s’bashkon as gjuha, as gjaku
-
hoqa dorë prej fatit t’mirë nga dëshira që t’i jap kombit të pafat një shtet si e kanë të huajt...
-
të shtëpive, bijt e kombit njeri tjetrin sot po hanë. Të huajt na shqyejnë; e qen të vendit na hanë zorrët
-
si këmbanë zie
-
Kurrë njeri s'ka për të thënë se m’u drodh zemra, kur ndesha një luan plakur n'beteja dhe në vend që n’shesh të luftës ta takoja ballë për ballë siç i ka hije arbëreshit si i poshtër shfrytëzova fatin që në lak e hodhi.
-
... dhe turqit njerëz janë porsi ne që n’vetvehte pasqyrojnë natyrën e Atit . . .
References
Ky titull i përgjigjet vargut të fundit të njerës prej «Rapsodive» të mbledhura nga De Rada, «Vdekja e Skanderbekut». Është vështirë të thuhet në se është marrë nga folklori apo është krijim origjinal i poetit.
zemra e egërsuar më premton se do t’ndez urrejtjen ndër krerët e fjetur...
O buçima ku pata ndërtuar kështjellën e jetës sime tash po nisem e s’e di vallë a ndahemi për gjithënjë. Zëra t’nderit, lamtumirë.
deg’e hijshme e dushkut tonë që nga ajri ynë merr jetë.
si luani që s’pyet fare për ajrin u lëshua...me vrull në këmbë u hodh e toka u drodh nën të.
do t’ndeshnin në radhët tona xhaxhallarët e tij kaluar....pa atdhe tani s’do t’ishim dhe i vetmi ndër kombe që s’bashkon as gjuha, as gjaku
hoqa dorë prej fatit t’mirë nga dëshira që t’i jap kombit të pafat një shtet si e kanë të huajt...
të shtëpive, bijt e kombit njeri tjetrin sot po hanë. Të huajt na shqyejnë; e qen të vendit na hanë zorrët
si këmbanë zie
Kurrë njeri s'ka për të thënë se m’u drodh zemra, kur ndesha një luan plakur n'beteja dhe në vend që n’shesh të luftës ta takoja ballë për ballë siç i ka hije arbëreshit si i poshtër shfrytëzova fatin që në lak e hodhi.
... dhe turqit njerëz janë porsi ne që n’vetvehte pasqyrojnë natyrën e Atit . . .
Downloads
Published
How to Cite
Numër
Section
License
Copyright (c) 2023 Akademia e Studimeve Albanologjike
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License.
Shqip
English
Français (France)
Italiano
