Hyrje e veprës “Vëzhgime, kërkime dhe studime në lëmin e gjuhës shqipe” Në 10 vëllime – Pjesa e dytë

David Luka

Autorët

David Luka

Abstract

Në shkrimin e parë kemi analizuar prejardhjen e emrave të familjes, të rrethit familjar dhe të farefisit në gjuhën shqipe. Analizohen aty rreth 600 fjalë tituj, nga të cilat rreth një e treta janë të parme, ndërsa të tjerat rrjedhoja të tyre, kompozita etj. Vëllimi paraprihet nga një Hyrje, ku parashtrohet objekti,metoda e punës së ndjekur si dhe probleme të tjera, që shtjellohen në Fjalorin që pason. Pjesë nga kjo Hyrje po rreshtojmë në vazhdim.

Downloads

Download data is not yet available.

References

Sh. Sejdiu, Probleme të etnolinguistikës strukturale: raportet e farefisnisë dhe sistemi nomenklatural i saj te shqiptarët, në vëllimin “Sisteme, struktura, raporte”, Prishtinë, 2002. Khs. edhe Gj. Shkurtaj, Shqyrtime sociolinguistike për emrat e farefisnisë dhe emrat vetjakë të shqipes, në rev. “Studime filologjike”, nr. 3-4, 1999 me gjithë bibliografi.
E. Çabej, Studime etimologjike në fushë të shqipes I, Tiranë, 1982, f. 33.
O. Carruba, Il lessico indoeuropeo della famiglia, në rev. “Ars linguistica”, Roma, 1998, f. 129 v. me gjithë bibliografi.
B. Delbrück, Die indogermanischen Verwandtschaftsnamen, Leipzig, 1889 (cituar sipas Companile Introduzione 20).
K. Ulqini, Struktura e shoqërisë tradicionale shqiptare, Shkodër, 2003, f. 16.
Sh. Seidiu, Probleme ..., po aty, f. 54.
Po aty, f. 64.
Fjalor i gjuhës së sotme shqipe, Tiranë, 1980, f. 433.
Po aty, f. 28.
SE IV 116 v.
Fjalor i gjuhës shqipe, Tiranë, 1954, f. 8 e 111.
K. Kristoforidhi, Fjalor shqip-greqisht, Tiranë, 1961, f. 39, 97.
Shembull i qartë për sa më lart paraqitet krahasimi i përkufizimit të fjalës plak-u në Fjalorin e vitit 1980 (shiko në vazhdim në f. 154), me atë që jep etnografi K. Ulqini në veprën Struktura e shoqërisë ..., po aty, f. 57 v. (“Në krye të lagjes qëndronte plaku, i cili përpiqej për mbarëvajtjen e punëve, për fashitjen e grindjeve e mosmarrëveshjeve, mbikqyrte organizimin e shtegtimit dhe të qëndrimit të bagëtive në bjeshkë ...”. Khs. edhe familje (shiko në f. 78) ku përkufizimi i saj në Fjalorin e vitit 1980 nuk është i saktë etnografikisht. (“Në terminologjinë popullore me emërtimin shtëpi kuptohej banesa dhe familja.”, K. Ulqini, Struktura, po aty f. 16). Khs. edhe fjalën fis (shiko në f. 86), ku përkufizimi i Fjalorit 1980 nuk përputhet me atë që jep K. Ulqini: “Me fjalën fis në konceptin popullor kuptohej prejardhja e disa njerëzve nga një atë i përbashkët ...” (po aty, f. 34). Ulqini vë re se termi fis-i përdorej kryesisht në Shqipërinë Veriore, ndërsa në Jug të vendit përdorej rrallë. Mospërputhja e përkufizimeve rrjedh në radhë të parë nga mosnjohja e të gjitha kuptimeve, përdorimeve dhe specializimeve të këtyre fjalëve, në njërën anë, por edhe nga mungesa e dallimit të fjalës kur ajo është emër i përgjithshëm (apelativ) apo term etnografik i mirëfilltë. Si shembull mund të shërbejë fjala lalë-a që përdoret edhe si emër e mbiemër njeriu (llagap), po edhe si emërtim etnografik. Ngjan kemi një rast të shpërbërjes së strukturës së polisemisë, ku kuptimet e një vatre burimore, largohen nga njëra-tjetra, duke krijuar, së pari fjalë të reja e, më pas, edhe vatra të tjera, që vetëm etimologjikisht lidhen te një fjalë rrënjë. Termi kushëri në Kanunin e Lekë Dukagjinit njeh vetëm lidhjet nga babai e jo nga nëna. Pra, në këtë Kanun, kushëri nuk i thuhet “djalit të dajës” etj.
Dallimin e qartë ndërmjet termave etnografikë burrë, trim e mashkull e ka dhënë të plotë K. Ulqini (në veprën Struktura ..., po aty, f. 106 v.), duke i ilustruar kuptimet e këtyre fjalëve edhe me vargjet e Gjergj Fishtës (në veprën “Lahuta e Malcís”).
Faqja 8 e origjinalit.
Dialektologjia shqiptare IV, Tiranë, 1982, f. 247.
Vallaurius Lex. 455; shiko edhe Fjalorin lat.-shqip 297.
Hollësi të mëtejshme te Luka Stud. gjuh. V 166 v. me gjithë bibliografi.
Sist. zanor 59 v.
Gj. Shkurtaj, Ligjërimet arbëreshe, Tiranë, 2006, f. 62.
T. Dizdari, Fjalor i orientalizmave në gjuhën shqipe, Tiranë, 2005, f. 198.
T. Dizdari, Orientalizmat 1080.
Po aty, f. XI.
Tradita te shqiptarët e asaj kohe qe kaq e ngulur thellë në ndërgjegjen e tyre, sa shpeshherë dilte edhe mbi normat e lejuara të besimit kristian. Ngjan që këtu shartoheshin atavizmat pagane me besimin. Shembull për të vërtetuar sa më sipër paraqitet një dokument që boton etnologu Kahreman Ulqini në veprën e vet “Qytetërim e traditë popullore në ecurinë e formimit të kombit shqiptar”, Shkodër, 2012, f. 116. Në këtë dokument, që famullitari i një kishe i dërgon superiorit të vet, flitet për martesa të paligjshme e në kundërshtim me normat e besimit, gjithashtu për një dështim të kryer nga një grua, punë që dënohej si mëkat mortar.
Khs. p.sh. Burime të zgjedhura për historinë e Shqipërisë, vëllimi III, Tiranë, 1962, f. 193, ku shkruhet: “Pjesë nga relacioni i prefektit të misioneve françeskane në Shqipëri drejtuar Kongregacionit të Propagandës Fide. Misioni në Pëdhanë ka zhvilluar aktivitet dhe ka mësuar fëmijët në shkollën fillore e të mesme.”
Relacioni i Mark Skurës drejtuar Kongregacionit të Propagandës Fide mbi vizitën e kryeme nëpër dioçezet e Shqipërisë së Mesme (20 dhjetor 1641), në vëll. “Relacione mbi gjendjen e Shqipërisë Veriore dhe të Mesme në shekullin XVII”, vëllimi II (1634-1650), Tiranë, 1965, f. 241. I njëjti tekst përsëritet edhe ne Relacionin e vitit 1644, po aty, f. 325 (Ha una scuola di 10 chierichi, che l’Archipescuo alimenta del suoe li ueste per aleuarli sogetti per ordinar poi a suo tempo sacerdotti “Ka një shkollë me 10 gjakoj që arqipeshkvi i ushqen me xhep të vet dhe i vesh për të rritë subjektë që pastaj, kur të vijë koha, me u shugurue meshtarë.”)
Një mision i Vatikanit vepronte edhe në krahinën e Himarës. Aty Vatikani kishte dërguar nga Sicilia priftërinj arbëreshë të ritit bazilian me detyrë për të hapur shkolla shqipe (shiko për këtë N. Borgia, I monaci basiliani in Albania, Roma, 1935).
Me krijimin e provincës së Prevalit, p.sh., aty nga gjysma e dytë e shek. IV, Shkodra del në dokumentacionin burimor si kryeqendër e provincës dhe si seli kryesore peshkopale e saj (G. Hoxha. Gjurmë të kristianizmit të hershëm në provincën e Prevalit, në rev. “Phoenix”, Shkodër, nr. 3, 1998, f. 23; aty edhe literatura përkatëse, f. 36 v). Roli i kristianizmit në këtë kohë shfaqet edhe me depërtimin gradual të kulturës materiale dhe shpirtërore nëpërmjet pelegrinazheve, relikeve të shenjtorëve, objekteve me karakter artistik konfesional dhe fillimit të krijimit të një kulture të re që lidhet me hagjiografinë (po aty, f. 35.)
E. Çabej, Shqipja dhe gjuhët fqinje, në rev. “Studime filologjike”, nr. 4, 1973, f. 103.
D. Luka, Rreth problemit të kohës së formimit të gjuhës shqipe, në “Studime gjuhësore” V, Shkodër, 1999, f. 167.
Për këtë po sjellim një shembull interesant. Në famullinë e Sheldisë qe vendosur dikur që shenjtori “pajtuer” i saj të jetë shën Hjeronimi, me prejardhje ilire. Krejt zona e kësaj famullie festonte dhe ende vazhdon të festojë shën Hjeronimin. Mirëpo në popull emri i këtij shenjti është dyzuar me tjetrin Shimshija, që shpjegohet sipas një etimologjie popullore si “shenjti im”, përkat. im + shij/t/, pra Sh + im + shij/t/ (khs. edhe Prekë Ejlli, Sheldia, Lezhë, 2005, f. 119). Kuptohet që emri Shimshija nuk gjendet gjëkundi në kalendarin fetar, as në atë të vjetrin e as në këtë të riun.
D. Luka, Studime gjuhësore VI (Çështje të onomastikës historike shqiptare), Shkodër, 2001, f. 299.
P. Daka, Mbi disa veçori të formimit të emrave vetjakë në gjuhën shqipe, në “Konferenca e dytë e studimeve albanologjike” III, Tiranë, 1969, f. 286, shën. nr. 19.
D. Luka, Rreth problemit të kohës së formimit të gjuhës shqipe, SF 4, 1988, f. 142.
E. Çabej SGJ II 58.
M. Cortelazzo - P. Zolli, Dizionario III 712.
W. Euler, Gemeinsamkeiten der Nominalbildung im Indoiranischen und Griechischen, në vëllimin “Lautgeschichte und Etymologie (Akten der VI. Fachtagung der Indogermanischen Gesellschaft Wien, 24. - 29. September 1978), Wiesbaden, 1980.
H. Pedersen, në Kritischer Jahresbericht über die Fortschritte der romanischen Philologie. München, Leipzig, Erlangen IX, I 208. N. Jokl, Studien zur albanesishen Etymologie und Wortbildung, Wien, 1911, f. 102.
K. Topalli, Fërkimoret 86 v.
E. Çabej SE VI 97.
A. Martinet, Economie des changements phonétiques. Traité de phonologie diachronique, Berne, 1964, f. 235 v.
H. Pedersen, KZ 36 (1900), f. 340. Shiko edhe M. Huld, Basic Albanian Etymologies, Los Angeles, 1984, f. 147.
Sh. Demiraj, Fonologjia historike e gjuhës shqipe, Tiranë, 1996, f. 208.
Po aty.
D. Luka, Reflekset e spirantes */s/ indoevropiane në gjuhën shqipe, në SGJ VIII, Shkodër, 2003, f. 126 v e 144.
K. Topalli, Fërkimoret 47 v. Sh. Demiraj, Fonologjia 214.
E. Çabej SE I, po aty, f. 181 v.
Karakteri historik i kësaj prone, emërtuar bashtinë, jepet nga historiani medievist shqiptar, S. Pulaha, me këtë përkufizim: “Kategori e pronës tokësore në zotërim vetjak gjatë mesjetës”. Aty edhe zhvillimi i saj gjatë kohëve, që nga zanafilla e saj. Shiko për këtë Fjalori enciklopedik shqiptar, Tiranë, 2008, f. 194.
E. Çabej, SE I, Tiranë, 1982, f. 69. Marrëdhëniet e huazimit ai do t’i trajtojë me hollësi në kap. IV të kësaj vepre, f. 106 v.
Khs. K. Topalli, Shndërrime historike në, po aty, f. 68, shën. nr. 2.
A. Ernout - A. Meillet, Dictionnaire étymologique de la langue latine, Paris, 1967.
O. Bloch - W. von Wartburg, Dictionnaire étymoligique de la langue française, Paris, 1994.
Ν. Π. Ἀνδριώτη, Ἐτυμολογικό λεξικό τῆς κοινῆς νεοελληνικῆς. Θεσσαλονίκη, 1990.
М. Фасмер, Етимологический словарь русского языка II, Москва, 1964 v.
M. Cortelazzo e P. Zolli, Dizionario etimologico della lingua italiana I-V, Bologna, 1992.
D. Luka, Ndihmesa e Gazullit për etimologjinë e gjuhës shqipe, SF 1-2, 2003.

References

Sh. Sejdiu, Probleme të etnolinguistikës strukturale: raportet e farefisnisë dhe sistemi nomenklatural i saj te shqiptarët, në vëllimin “Sisteme, struktura, raporte”, Prishtinë, 2002. Khs. edhe Gj. Shkurtaj, Shqyrtime sociolinguistike për emrat e farefisnisë dhe emrat vetjakë të shqipes, në rev. “Studime filologjike”, nr. 3-4, 1999 me gjithë bibliografi.

E. Çabej, Studime etimologjike në fushë të shqipes I, Tiranë, 1982, f. 33.

O. Carruba, Il lessico indoeuropeo della famiglia, në rev. “Ars linguistica”, Roma, 1998, f. 129 v. me gjithë bibliografi.

B. Delbrück, Die indogermanischen Verwandtschaftsnamen, Leipzig, 1889 (cituar sipas Companile Introduzione 20).

K. Ulqini, Struktura e shoqërisë tradicionale shqiptare, Shkodër, 2003, f. 16.

Sh. Seidiu, Probleme ..., po aty, f. 54.

Po aty, f. 64.

Fjalor i gjuhës së sotme shqipe, Tiranë, 1980, f. 433.

Po aty, f. 28.

SE IV 116 v.

Fjalor i gjuhës shqipe, Tiranë, 1954, f. 8 e 111.

K. Kristoforidhi, Fjalor shqip-greqisht, Tiranë, 1961, f. 39, 97.

Shembull i qartë për sa më lart paraqitet krahasimi i përkufizimit të fjalës plak-u në Fjalorin e vitit 1980 (shiko në vazhdim në f. 154), me atë që jep etnografi K. Ulqini në veprën Struktura e shoqërisë ..., po aty, f. 57 v. (“Në krye të lagjes qëndronte plaku, i cili përpiqej për mbarëvajtjen e punëve, për fashitjen e grindjeve e mosmarrëveshjeve, mbikqyrte organizimin e shtegtimit dhe të qëndrimit të bagëtive në bjeshkë ...”. Khs. edhe familje (shiko në f. 78) ku përkufizimi i saj në Fjalorin e vitit 1980 nuk është i saktë etnografikisht. (“Në terminologjinë popullore me emërtimin shtëpi kuptohej banesa dhe familja.”, K. Ulqini, Struktura, po aty f. 16). Khs. edhe fjalën fis (shiko në f. 86), ku përkufizimi i Fjalorit 1980 nuk përputhet me atë që jep K. Ulqini: “Me fjalën fis në konceptin popullor kuptohej prejardhja e disa njerëzve nga një atë i përbashkët ...” (po aty, f. 34). Ulqini vë re se termi fis-i përdorej kryesisht në Shqipërinë Veriore, ndërsa në Jug të vendit përdorej rrallë. Mospërputhja e përkufizimeve rrjedh në radhë të parë nga mosnjohja e të gjitha kuptimeve, përdorimeve dhe specializimeve të këtyre fjalëve, në njërën anë, por edhe nga mungesa e dallimit të fjalës kur ajo është emër i përgjithshëm (apelativ) apo term etnografik i mirëfilltë. Si shembull mund të shërbejë fjala lalë-a që përdoret edhe si emër e mbiemër njeriu (llagap), po edhe si emërtim etnografik. Ngjan kemi një rast të shpërbërjes së strukturës së polisemisë, ku kuptimet e një vatre burimore, largohen nga njëra-tjetra, duke krijuar, së pari fjalë të reja e, më pas, edhe vatra të tjera, që vetëm etimologjikisht lidhen te një fjalë rrënjë. Termi kushëri në Kanunin e Lekë Dukagjinit njeh vetëm lidhjet nga babai e jo nga nëna. Pra, në këtë Kanun, kushëri nuk i thuhet “djalit të dajës” etj.

Dallimin e qartë ndërmjet termave etnografikë burrë, trim e mashkull e ka dhënë të plotë K. Ulqini (në veprën Struktura ..., po aty, f. 106 v.), duke i ilustruar kuptimet e këtyre fjalëve edhe me vargjet e Gjergj Fishtës (në veprën “Lahuta e Malcís”).

Faqja 8 e origjinalit.

Dialektologjia shqiptare IV, Tiranë, 1982, f. 247.

Vallaurius Lex. 455; shiko edhe Fjalorin lat.-shqip 297.

Hollësi të mëtejshme te Luka Stud. gjuh. V 166 v. me gjithë bibliografi.

Sist. zanor 59 v.

Gj. Shkurtaj, Ligjërimet arbëreshe, Tiranë, 2006, f. 62.

T. Dizdari, Fjalor i orientalizmave në gjuhën shqipe, Tiranë, 2005, f. 198.

T. Dizdari, Orientalizmat 1080.

Po aty, f. XI.

Tradita te shqiptarët e asaj kohe qe kaq e ngulur thellë në ndërgjegjen e tyre, sa shpeshherë dilte edhe mbi normat e lejuara të besimit kristian. Ngjan që këtu shartoheshin atavizmat pagane me besimin. Shembull për të vërtetuar sa më sipër paraqitet një dokument që boton etnologu Kahreman Ulqini në veprën e vet “Qytetërim e traditë popullore në ecurinë e formimit të kombit shqiptar”, Shkodër, 2012, f. 116. Në këtë dokument, që famullitari i një kishe i dërgon superiorit të vet, flitet për martesa të paligjshme e në kundërshtim me normat e besimit, gjithashtu për një dështim të kryer nga një grua, punë që dënohej si mëkat mortar.

Khs. p.sh. Burime të zgjedhura për historinë e Shqipërisë, vëllimi III, Tiranë, 1962, f. 193, ku shkruhet: “Pjesë nga relacioni i prefektit të misioneve françeskane në Shqipëri drejtuar Kongregacionit të Propagandës Fide. Misioni në Pëdhanë ka zhvilluar aktivitet dhe ka mësuar fëmijët në shkollën fillore e të mesme.”

Relacioni i Mark Skurës drejtuar Kongregacionit të Propagandës Fide mbi vizitën e kryeme nëpër dioçezet e Shqipërisë së Mesme (20 dhjetor 1641), në vëll. “Relacione mbi gjendjen e Shqipërisë Veriore dhe të Mesme në shekullin XVII”, vëllimi II (1634-1650), Tiranë, 1965, f. 241. I njëjti tekst përsëritet edhe ne Relacionin e vitit 1644, po aty, f. 325 (Ha una scuola di 10 chierichi, che l’Archipescuo alimenta del suoe li ueste per aleuarli sogetti per ordinar poi a suo tempo sacerdotti “Ka një shkollë me 10 gjakoj që arqipeshkvi i ushqen me xhep të vet dhe i vesh për të rritë subjektë që pastaj, kur të vijë koha, me u shugurue meshtarë.”)

Një mision i Vatikanit vepronte edhe në krahinën e Himarës. Aty Vatikani kishte dërguar nga Sicilia priftërinj arbëreshë të ritit bazilian me detyrë për të hapur shkolla shqipe (shiko për këtë N. Borgia, I monaci basiliani in Albania, Roma, 1935).

Me krijimin e provincës së Prevalit, p.sh., aty nga gjysma e dytë e shek. IV, Shkodra del në dokumentacionin burimor si kryeqendër e provincës dhe si seli kryesore peshkopale e saj (G. Hoxha. Gjurmë të kristianizmit të hershëm në provincën e Prevalit, në rev. “Phoenix”, Shkodër, nr. 3, 1998, f. 23; aty edhe literatura përkatëse, f. 36 v). Roli i kristianizmit në këtë kohë shfaqet edhe me depërtimin gradual të kulturës materiale dhe shpirtërore nëpërmjet pelegrinazheve, relikeve të shenjtorëve, objekteve me karakter artistik konfesional dhe fillimit të krijimit të një kulture të re që lidhet me hagjiografinë (po aty, f. 35.)

E. Çabej, Shqipja dhe gjuhët fqinje, në rev. “Studime filologjike”, nr. 4, 1973, f. 103.

D. Luka, Rreth problemit të kohës së formimit të gjuhës shqipe, në “Studime gjuhësore” V, Shkodër, 1999, f. 167.

Për këtë po sjellim një shembull interesant. Në famullinë e Sheldisë qe vendosur dikur që shenjtori “pajtuer” i saj të jetë shën Hjeronimi, me prejardhje ilire. Krejt zona e kësaj famullie festonte dhe ende vazhdon të festojë shën Hjeronimin. Mirëpo në popull emri i këtij shenjti është dyzuar me tjetrin Shimshija, që shpjegohet sipas një etimologjie popullore si “shenjti im”, përkat. im + shij/t/, pra Sh + im + shij/t/ (khs. edhe Prekë Ejlli, Sheldia, Lezhë, 2005, f. 119). Kuptohet që emri Shimshija nuk gjendet gjëkundi në kalendarin fetar, as në atë të vjetrin e as në këtë të riun.

D. Luka, Studime gjuhësore VI (Çështje të onomastikës historike shqiptare), Shkodër, 2001, f. 299.

P. Daka, Mbi disa veçori të formimit të emrave vetjakë në gjuhën shqipe, në “Konferenca e dytë e studimeve albanologjike” III, Tiranë, 1969, f. 286, shën. nr. 19.

D. Luka, Rreth problemit të kohës së formimit të gjuhës shqipe, SF 4, 1988, f. 142.

E. Çabej SGJ II 58.

M. Cortelazzo - P. Zolli, Dizionario III 712.

W. Euler, Gemeinsamkeiten der Nominalbildung im Indoiranischen und Griechischen, në vëllimin “Lautgeschichte und Etymologie (Akten der VI. Fachtagung der Indogermanischen Gesellschaft Wien, 24. - 29. September 1978), Wiesbaden, 1980.

H. Pedersen, në Kritischer Jahresbericht über die Fortschritte der romanischen Philologie. München, Leipzig, Erlangen IX, I 208. N. Jokl, Studien zur albanesishen Etymologie und Wortbildung, Wien, 1911, f. 102.

K. Topalli, Fërkimoret 86 v.

E. Çabej SE VI 97.

A. Martinet, Economie des changements phonétiques. Traité de phonologie diachronique, Berne, 1964, f. 235 v.

H. Pedersen, KZ 36 (1900), f. 340. Shiko edhe M. Huld, Basic Albanian Etymologies, Los Angeles, 1984, f. 147.

Sh. Demiraj, Fonologjia historike e gjuhës shqipe, Tiranë, 1996, f. 208.

Po aty.

D. Luka, Reflekset e spirantes */s/ indoevropiane në gjuhën shqipe, në SGJ VIII, Shkodër, 2003, f. 126 v e 144.

K. Topalli, Fërkimoret 47 v. Sh. Demiraj, Fonologjia 214.

E. Çabej SE I, po aty, f. 181 v.

Karakteri historik i kësaj prone, emërtuar bashtinë, jepet nga historiani medievist shqiptar, S. Pulaha, me këtë përkufizim: “Kategori e pronës tokësore në zotërim vetjak gjatë mesjetës”. Aty edhe zhvillimi i saj gjatë kohëve, që nga zanafilla e saj. Shiko për këtë Fjalori enciklopedik shqiptar, Tiranë, 2008, f. 194.

E. Çabej, SE I, Tiranë, 1982, f. 69. Marrëdhëniet e huazimit ai do t’i trajtojë me hollësi në kap. IV të kësaj vepre, f. 106 v.

Khs. K. Topalli, Shndërrime historike në, po aty, f. 68, shën. nr. 2.

A. Ernout - A. Meillet, Dictionnaire étymologique de la langue latine, Paris, 1967.

O. Bloch - W. von Wartburg, Dictionnaire étymoligique de la langue française, Paris, 1994.

Ν. Π. Ἀνδριώτη, Ἐτυμολογικό λεξικό τῆς κοινῆς νεοελληνικῆς. Θεσσαλονίκη, 1990.

М. Фасмер, Етимологический словарь русского языка II, Москва, 1964 v.

M. Cortelazzo e P. Zolli, Dizionario etimologico della lingua italiana I-V, Bologna, 1992.

D. Luka, Ndihmesa e Gazullit për etimologjinë e gjuhës shqipe, SF 1-2, 2003.

Hyrje e veprës “Vëzhgime, kërkime dhe studime në lëmin e gjuhës shqipe” Në 10 vëllime – Pjesa e dytë

Autorët

Abstract

Downloads

References

References

Downloads

Published

How to Cite

Numër

Section

License

rrethprojektit

Rreth revistës

mostviewed

Language

Information