Fenomeni “Gjurmë” në disa modele shkrimi: rasti i Petro Markos

Abstract

Emri i Petro Markos ka qenë gjatë dhe shpesh pjesë e procesit tim të leximit, qysh kur, pavetëdijshëm, merrja një lloj kënaqësie të veçantë prej teksteve të tij. Që prej endjes nistore në rrëfimet e këtij shkrimtari e deri më sot, ky proces, përligjshëm, ka ndryshuar dhe më ka ndryshuar. Duke lexuar sërish këtë shkrimtar, veprat e të cilit kanë qenë në mënyra të ndryshme shenjuese për letërsinë së cilës i kanë përkitur, nuk di të them në ka qenë më e madhe kënaqësia prej leximit, apo kënaqësia prej një qasjeje gati të njëjtë, prej zbulimit të së vërtetës së tij dhe konceptit të së vërtetës për të. Them të vërtetës së tij dhe i referohem ngasjes së tij të vazhdueshme për t’i ikur realitetit, për t’iu arratisur atij, për t’iu bashkuar një vendi e një bote tjetër, për ta eksploruar këtë të fundit dhe hapësira të tjera të panjohura më parë, për t’i projektuar, rimodeluar e materializuar më pas këto botë në lëndë letrare. Kur pohoj që, procesi i leximit të veprës së Petro Markos, përligjshëm ka ndryshuar dhe më ka ndryshuar, nënkupton faktin që receptimit tim, të djeshëm dhe të sotshëm, sigurisht që i kanë ndryshuar shumë elemente, të cilat nuk janë këtë herë objekt i kësaj qasjeje modeste. Por ajo që nuk i ka ndryshuar leximit tim të asnjë kohe, është, pikërisht, identifikimi i gjurmës, shpirtërore, jetësore qoftë, por e shenjuar si e tillë.