Figura e femrës në përfytyrimin poetik të Vedat Kokonës

Abstract

Këto vargje të Maeterlinck hapin vëllimin poetik me titull “Dritë dhe hije” të Vedat Kokonës. Që në leximin e parë, të këtij dedikimi, kuptojmë edhe qëllimin ose tharmin krijues të poetit të ri të viteve ’30. Shqetësimi i tij (nëse mund ta quajmë kështu) shfaqet në kërkimin apo njohjen, e Vetes dhe të Tjetrit. Në këtë rast, Tjetri është dashuria, qenia femërore me të cilën identifikohet ajo. Si një libër i frymëzimit spontan, poezitë shfaqin rrugëtimin e saponisur të një djaloshi në shtigjet e poezisë. “Me këtë kanisk isha nisur në dasmën e letërsisë”2- pohon vetë krijuesi në librin e tij me kujtime “Endur me tisin e kohës”. Me një parathënie korrekte (edhe pse e nisur në rrethana njohjesh familjare) nga Lumo Skëndo vëllimi prej 19 poezish del në shtyp në vitin 1939. “Kritika dhe studimi i vjershavet nga pikëpamja e estetikës s’është vetëm një gëzim ose një zbavitje spirituale për atë që e bën. Është edhe një ndihmë për zgjanimin e kuptimit tënë, çelje e dritarevet që na rrinin mbyllur”3, - shkruan në këtë parathënie njohësi i shkëlqyer i letërsisë dhe publicisti i njohur, për të cilin vetë Kokona flet me admirim në librin e kujtimeve.